Het gras is altijd groener aan de overkant

Elke week laat Charles Gadeyne zijn licht schijnen over een actuele situatie, een opvallend verschijnsel, of datgene dat zijn bloed doet koken. Deze week: Hoe de supporter al langer niet meer de prioriteit is.

“Geld.” Zo goudeerlijk had ik de anders geslepen voorzitters, makelaars en andere belanghebbenden in het voetbalwereldje nog nooit geweten. Het was hun antwoord op de vraag waarom de Europese ‘Super League’ opgericht zou worden. De repliek was even simpel als logisch, maar tegelijkertijd doordrenkt van een wansmakelijke soort egoïsme en hoogheidswaanzin.

De Super League was het witte konijn uit de hoed van Real Madrid-voorzitter Florentino Perez. De Spanjaard zag met dollartekentjes in de ogen de kans om samen met elf andere Europese topclubs nog meer geld binnen te harken dan de astronomische bedragen die momenteel de norm zijn.

Mijn sporthart bloedt. Al decennia is deze evolutie aan de gang. Advertentie-inkomsten, tv-rechten, portretrechten enzoverder enzovoort maken van sport al lang niet meer de belangrijkste bijzaak ter wereld, maar een volwaardige business. Een reclame van gokbedrijf Betfirst – de ironie is opmerkelijk – herinnerde me er onlangs aan. “Het spelletje is veranderd.” Ik vermoed dat Betfirst doelde op haar nieuwe wedmogelijkheden, maar de symboliek van die uitspraak trof me dieper dan zou moeten. De supporter staat eigenlijk al jaren niet meer op de prioriteitenlijst. Dat het niet eerder opgemerkt werd, is schrijnend.

Het goudeerlijke antwoord – dat ik overigens wel kon appreciëren, het was een verademing – maakte dat voetbalfans op de barricades gingen staan.  Vooral in Engeland maakte jan met de pet op stevig van zijn oren. Zelfs verloren gelopen dronken supporter Boris Johnson moeide zich in de discussie. Het maakte dat het Engelse deel van het ‘Super League’-verhaal geen lang leven beschoren was, en daarmee heel het witte konijn meteen van kant werd gemaakt.

Maar dit is slechts het topje van de ijsberg. Florentino Perez en zijn kompanen hebben het stapje te ver of het stapje te snel gezet. Er zijn voorbeelden te over van gelijkaardige plannen, die een fractie van de weerstand krijgen. Plannen die weinig tot geen rekening houden met de supporters, maar er enkel op uit zijn meer inkomsten te genereren.

Denk maar aan het vernieuwde format uit de Davids Cup, een internationale tenniswedstrijd voor landenteams. Met een nieuw eindtoernooi (meer wedstrijden dus meer tv-inkomsten en advertenties) proberen onder andere aandeelhouder Gerard Piqué meer geld binnen te rijgen. Kleine opmerking: Piqué is voetballer bij FC Barcelona, een van de teams dat meeging in het ‘Super League’-verhaal. Hij zei dat ‘voetbal voor de fans is’, en dus niet voor het geld. Misschien moet meneer Piqué ook eens in eigen boezem durven kijken.

Maar ook het vernieuwde format van de Champions League – op moment van schrijven nog steeds de grootste Europese voetbalcompetitie – maakt zich schuldig aan grootheidswaanzin. Ook zij beweren dat ‘voetbal voor de fans is’, maar organiseren wel meer wedstrijden, om zo de inkomsten te verhogen. Dit alles terwijl sporters steeds vaker blessures krijgen door oververmoeidheid, en ze sportmoe worden. Eden Hazard is hier een schoolvoorbeeld van. De menselijkheid wordt uit het oog verloren.

Of dacht u dat Club Brugge naar de beurs trok om haar fans de kans te gunnen inspraak te krijgen in hun ploeg? Berg die gedachte maar snel op. Voorzitter Bart Verhaege wou enkele dikke vissen vangen op de beurs, om een nieuw stadion te financieren. Doel: meer makke lammetjes naar hun voetbaltempel lokken en hen ondertussen subtiel uitmelken. Niets inspraak.

Het komt erop neer dat nu op de barricades springen tegen de Super League veel te laat is. Zakenlui hebben het geld in de sportindustrie al lang geroken, en elke sport zal blijven proberen lucratiever te worden. Als dat ten koste is van de sporters zelf en diehard fans, so be it. De Super League komt er heus wel, alleen binnen enkele jaren en onder een andere naam. Waarschijnlijk ook met een iets doordachtere marketingstrategie, zodat jan met de pet op zich ook gewillig laat meevoeren in het miljardenspelletje, onder de illusie dat zijn ervaring primeert en beter zal worden.

Mocht u sportzot zijn, een echte supporter, raad ik u de tweede klasse aan. Het maakt niet uit in welk land of welke sport. Daar is het niveau nog ietwat dragelijk, maar is de persoonlijkheid van de club minder een rookgordijn met daarachter een miljoenenbedrijf. Sport van het hoogste niveau is al lang niet meer voor de fans, en het wordt tijd dat ook dat goudeerlijk wordt meegedeeld.

Gepubliceerd door Charles Gadeyne

Journalist aan de Hogeschool West-Vlaanderen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: