Het leven zoals het is: quarantaine

Ongeveer drie weken geleden kreeg Floor van de Qroq-redactie te horen dat haar vader corona heeft. Bijgevolg moest ze minstens tien dagen in quarantaine. Na de tweede coronatest bleek Floor zelf ook het virus opgelopen te hebben. Hieronder schrijft ze haar gedachten neer, verdeeld in – mogelijk toepasselijk – drie golven.

Mijn grootste trots tot nu toe was dat ik nog nooit een coronatest moest ondergaan of in quarantaine had gezeten, tot dinsdag 23 maart 2021. Mijn ouders hadden corona, een zure verrassing voor hun negenjarig huwelijksjubileum. Ik zat als brave student in de les Frans. Toen ik het nieuws hoorde, volgde een vloedgolf van uiteenlopende emoties. Ik moest onmiddellijk de campus verlaten en mij laten testen. Na al mijn make-up eraf geweend te hebben, onderging ik om 13:40 mijn eerste coronatest. Vreemd genoeg kietelde het eerst, maar daarna kwam de irritatie doordat die stok alsmaar dieper in mijn neus ging. Ik denk dat de dokter per ongeluk al bij mijn ogen zat, want ze begonnen te tranen.

De eerste golf: ongeloof en verdriet

Diezelfde dinsdag kreeg ik een grote mentale slag in mijn gezicht. Ik verheugde me al heel de week op de buitengewone kans die we via onze studierichting kregen. Totdat de grond onder mijn voeten wegzakte door een sms van mama: “Papa heeft corona”. Ik werd overladen met emoties: van woede tot grote schuldgevoelens omdat ik als mogelijk besmette persoon nog vrij rondliep.

Ik voelde me wat verloren, vooral omdat ik niks van symptomen had. Daarna werd ik overspoeld door een emotionele golf: tranen vloeiden er spontaan uit. De gedachte van geen écht sociaal contact te hebben voor minsten tien dagen – waar ik als studente het voornaamste naar verlang – was de zwaarste klap voor me. Ik kon ook niet naar huis gaan doordat iedereen thuis besmet was, dus zat ik alleen in mijn kamer van vijftien vierkante meter.

De tweede golf: het uitgesloten kind

Het grootste deel van mijn quarantaine valt samen te vatten in drie woorden: ik was lui. Naast in mijn bed TikToks kijken, The Office bingewatchen tot twee uur ’s nachts en de Sims 4 te spelen, deed ik niks. Om uw medelijden nog meer op te wekken: het was ook juist prachtig lenteweer, maar ik mocht allesbehalve naar buiten. De luiaard in mij kwam nog meer naar boven, totdat mijn eenzaamheid terugkwam. Vooral toen ik hoorde op mijn voorlaatste dag quarantaine dat er nog eens zeven dagen bijkwamen. Opeens testte ik ook positief.

Naast het mooie weer – waar ik dus niet van kon genieten – moest ik de tien dagen doorbrengen zonder mijn vrienden en familie. Oké ik overdrijf misschien, ze overlaadden me wel met chocolade en lieve berichtjes, maar dat kon moeilijk het feit overtreffen dat ik ongewild buitengesloten werd van de leuke momenten. Ik voelde me een paar dagen het uitgesloten en gepeste kind. Als u denkt dat ik overdrijf, dan daag ik u uit om tien dagen door te brengen in een smalle ruimte terwijl het buiten zalig lenteweer is en u op sociale media nog eens mag aanschouwen hoe zielig u moet zijn.

De derde golf: licht aan het einde van de tunnel

De tien dagen quarantaine werden verlengd naar zeventien dagen. Maar wonder boven wonder was ik gemotiveerd en optimistisch. Ik voelde me net zoals de verrijzenis van Jezus die we onbewust elke keer met Pasen ‘vieren’ . Thuis kon ik niemand meer besmetten, dus zat ik mijn isolement van zeven dagen weer in mijn echte huis uit.

Ten eerste was ik overdonderd door alle ruimte. Het was niet langer langer twee stappen van mijn ‘slaapkamer’ naar de ‘living’, maar ongeveer dertig stappen en twintig treden. Daarnaast had ik na een lange tijd opnieuw sociaal contact doordat ik weer bij mijn familie verbleef. Tenslotte had ik weer motivatie en levenslust. Elke ochtend deed ik weer als een debiel de fitnessoefeningen van YouTubester Pamela Reiff, ik besteedde meer aandacht aan mijn schoolcarrière en had meer hoop naar donderdag acht april: de dag dat ik uit quarantaine mocht

En die dag ging ik zo snel mogelijk naar buiten. Mijn Chinese smartwatch telde maar liefst 12.000 stappen, dat was wat anders dan de maximale 200 stappen die ik zet. Ik had weer vrijheid, althans in mate van het mogelijke. Vroeger was ik een ondankbare puber die wandelen belachelijk vond en liever uren doorbracht achter het scherm. Nu kan ik – eindelijk – met opgegeven hoofd naar buiten gaan en opnieuw met mijn vrienden lachen en plezier maken. Want eerlijk, in het echt buikpijn hebben van het lachen is toch duizend keer leuker dan tien lachende emoji’s versturen?

Gepubliceerd door Floor Vergote

Altijd muziek in de oren, en soms eens in chipje in de hand

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: