Absurd lenteweer

België is een absurd land. Een blik op de webpagina van Het Laatste Nieuws bevestigt die indruk alleen maar. Een greep uit het aanbod: een artikel dat achter de schermen gaat van het tv-programma ‘Topdokters’. Maar is ‘Topdokters’ niet al een programma dat “achter de schermen gaat” in een ziekenhuis? En is dit artikel dan geen achter de schermen van een achter de schermen van pakweg een operatie? Ik zou me als patiënt benauwd voelen, maar goed.

Eén is toeval, twee is zekerheid. Daarom een volgend voorbeeld. Meester crimineel – of tussen ons gezegd en gezwegen: knullige subsidie-onderneemster die pardoes in de politiek is gevallen – Sihame El Kaouakibi sluist onder de neus van Jan en Alleman hoopjes belastinggeld door naar haar eigen servies, of een nieuwe kast. Praktijken uit onstabiele Oostbloklanden, of derdewereldlanden. Absurdisme aan het werk.

Maar het meest absurde deze week kwam niet van een volstrekt onnodig artikel, of een slordige onderneemster, maar van enkele jongeren in Brussel. Niets overtrof de meer dan 2.000 man die opdaagden voor het nepfestival La Boum in Terkamerenbos. Een gezellige bende, het leek wel tof. Uiteraard kon het niet doorgaan vanwege de huidige maatregelen, dus moest de 17de eeuwse cavalerie van de politie uitrukken om het feestje te verpesten. U zag waarschijnlijk de beelden. Zo niet, het is een aanrader, Lord of The Rings is er niets tegen.

Tegelijkertijd maak ik me de bedenking dat die samenkomst helemaal niet zo absurd is. Goed, het was de algemene consensus en zelfs de buitenlandse pers stelde zich vragen. Die laatste waren misschien meer onder de indruk van het feit dat in België nog paarden worden gebruikt bij actieve crowd-control. Ik wil daarentegen opmerken dat het eerder absurd is dat dit absurd wordt gevonden. Kunt u nog volgen?

Het eerste lenteweer was in het land, de temperaturen kietelden de 20°C. Traditioneel zorgt dat voor een volksverhuizing naar de zee, een algemeen samenhokken op elke vierkante meter groen publiek domein en het vechten om stoeltjes op terrasjes. Dit jaar, zoals het vorige, is daar geen sprake van. Ik hoef het mes niet dieper in de wonde te steken, maar is het dan zo abnormaal dat we kattenkwaad beginnen uit te halen zoals deze week in Terkamerenbos het geval was?

Rondom mij hoor ik meer en meer stemmen, van zelfs de braafste telgen van onze gemeenschap, dat de weerzin tegen de maatregelen de bovenhand dreigt te nemen. De goesting is op, het geduld met de noorderzon vertrokken. Vele jongeren zagen kansen door de neus geboord worden, en lopen de muren op. Is het dan nog zo absurd dat we er met onze voeten aan vegen, en gezellig eens samen komen in een park. Ik durf zelfs verder te gaan, en te stellen dat we gelukkig mogen zijn dat dit nep-festival overdag in de buitenlucht plaatsvond. De illegale rave met 2.500 man eerder dit jaar in Bretagne was in mijn ogen schadelijker. Daar viel de politie niet met paarden binnen, maar klopte hoogstens voorzichtig op de deur, met de vraag alstublieft een maskertje op te zetten.

Begrijp me niet verkeerd. Ik praat het ‘festival’ niet goed, noch keur ik het af. Ik begrijp het standpunt van de jongeren die aanwezig waren, en de gezamelijke ‘foert’ die ze wouden verkondigen. Jongeren zijn het beu om aan de zijlijn te staan, en daar te moeten blijven. We willen deelnemen aan de maatschappij, en deze helpen uitbouwen, maar krijgen daar de kans niet toe. Het momenteel immers geen prioriteit jongeren te integreren in het bedrijfsleven, of het professionele, maar eerder die maatschappij levend te houden.

Daarom stel ik voor een opdracht te zoeken voor de jongeren, ze in te schakelen in de heropbouw van het sociale leven. Laat ze vaccinatiecentra in goede banen leiden, laat ze de bevolking sensibiliseren, geef ze projecten, zet ze aan het werk, laat hen meedenken over de heropbouw van dit land, en de toekomst waarin zij moeten leven en het bewind voeren. Dat levert België op korte termijn een gelukkigere jongerenpopulatie op, en op langere termijn en stevigere fundering en toekomstperspectief.

Tot slot wil ik opmerken dat respect tegenover de ordediensten een basis moet blijven. 26 van de 34 gewonden op het nep-festival waren agenten. Sommigen onder u vroegen zich af die agenten geen schaamte kenden. Het gaf blijk van de kloof die ontstaan tussen politie en bevolking, een kloof waartoe ik misschien heb bijgedragen met mijn column van een paar weken geleden.

Ik wil erop wijzen dat agenten niet het mikpunt van laster mogen zijn. Die mensen die ook gewoon maar hun werk, en voeren tenslotte slechts orders uit. Het zijn makkelijke mikpunten van uw frustraties, maar dat mogen ze niet zijn.

Bij deze: geniet van het inmiddels vertrokken lenteweer, en wees respectvol voor de maatregelen wanneer het wederkeert. In plaats van met 2.000 op een – laten we eerlijk zijn – vrij saai grasveld in Brussel te staan, kunt u beter zoeken naar hoe u kunt bijdragen in deze crisis, meer dan thuis blijven zitten. En verlies de absurditeit van de situatie niet uit het oog.

Gepubliceerd door Charles Gadeyne

Journalist aan de Hogeschool West-Vlaanderen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: