Quarantaineblues

Elke week laat Charles Gadeyne zijn licht schijnen over een actuele situatie, een opvallend verschijnsel, of datgene dat zijn bloed doet koken. Deze week: Het besef dat een pandemie heel snel kan toeslaan.

Ik keek deze week de dood in de ogen. Ik zag het licht aan het einde van de tunnel. Mijn afspraak met de notaris was al praktisch geregeld. De elegie die in mijn naam voorgedragen moest worden, stond al op papier. Magere Hein keek al om de hoek, grijnzend, strelend over de scherpe kant van zijn zijs. Enkel mijn laatste woorden moest ik nog verzinnen…

Ik overdrijf misschien een klein beetje hier. De werkelijkheid was een tikkeltje saaier, normaler, en niet weggeplukt uit een doorsnee horror-film. Ik ben een gezonde twintiger, in de fleur van mijn leven (raar genoeg gebruikt mijn 54-jarige vader hetzelfde spreekwoord), en ben in geen enkel geval in levensgevaar. Maar – om mijn zaak te verdedigen – het gevaar van de pandemie en al zijn akelige gevolgen kwamen afgelopen week wel heel dichtbij. Een overzicht:  

Dinsdag 23 maart, 9 uur ’s ochtends. Een ietwat onfrisse ik komt na een – in mijn ogen – spectaculaire fietsrit uitgewaaid toe voor een slaperige les frans. Maar net voor die “enorm nuttige les” deelt mede Qroq-oprichtser Haike Vercoutter me mee dat het andere teamlid, Floor Vergote, een hoogrisicocontact heeft gehad. Voor de lezer die de afgelopen maanden onder een steen heeft geleefd: dat is contact met een besmet persoon. In dit geval: Floor’s papa Bart. Code rood, de vloer zakt onder mijn voeten weg.

Er moet snel gehandeld worden. Een tot daarvoor duistere machine zet zich in beweging, knarsende tandwieltjes piepen zich in gang. Mails worden rondgestuurd, docenten worden ingelicht, noodbeslissingen worden genomen. Haike en ik, nauwe contacten van Floor (uw redactie zit niet stil) bestempelen ze samen met het arme kind als persona non grata, en we worden vriendelijk verzocht de lessen te verlaten.

Het plan van aanpak is duidelijk. Floor moet en zal getest worden. Haar uitslag zal bepalen in welke mate ik nog mag proeven van het zonlicht, nog vrij mag ronddwalen over deze o zo mooie aardbol. Ik kan u toevertrouwen dat ik lichtjes emotioneel werd. Het zal ook bepalen of ik nog door kan werken, of heel mijn schema moet omgooien. Ik wist niet wat me emotioneler maakte.

Dinsdag 23 maart, nog steeds, 14u. Floor is naar de dokter. Ik ijsbeer heen en weer door de kamer. Samen met Haike bepalen we onze strategie voor de komende dagen. We besluiten dat we compleet machteloos staan. Als Floor negatief is, gaat alles door zoals het is. Indien Floor positief is, verdwijnen voor tien dagen in een eeuwige duisternis, mogelijks met spinnen. No big deal. Ik hou duidelijk enorm van spinnen…

We lichten onze families in. “Het spel staat hier op instorten”. …, de mama van Haike, reageert koelbloedig, zoals elke moeder oog in oog met een crisis. Haike besluit de volgende ochtend nog naar huis te keren, naar het warme vertrouwde nest. Ik breng mijn vader op de hoogte. “Het is weer van dat, alleen acuter.” Hij vraagt terug te bellen eens ik meer weet. Praktisch, kordaat, concreet, slagkrachtig. Een rots in een woelige branding.

Inmiddels slaat ook op school de chaos en angst om zich heen. Links en rechts vallen de eerste opdrachten weg. “Goed nieuws”, hoor ik u denken, maar kunt u geloven dat ik ook echt naar die opdrachten uitkeek? De pandemie doet iets met een mens, het is onverklaarbaar. Ik hoor mijn medestudenten fluisteren. “Zijn zij de katalysator?”

Woensdag 25 maart. Het slagveld is niet te overzien. Het semester is onthoofd, er is wederom een hap uit onze opleiding genomen. Ondertussen test Floor negatief, godzijdank. Ik stond niet oog in oog met de dood, maar wel met de pandemie. Het draaide zijn rug om, en besloot dat ons gevecht op een latere datum zal plaatsvinden. Ik kwam tot het besef dat ik niet klaar was, en dat de pandemie heel snel in mijn leven kan staan.

Maar even serieus. De stijgende cijfers in dit land tonen aan dat dit – enorm overdreven – voorval geen alleenstaande situatie is. De pandemie grijpt om zich heen, de vaccinatiestrategie ten spijt, en komt ook voor mij steeds dichterbij. Ik zou liegen mocht ik zeggen dat het me niet verontrust. Het is een angst, enerzijds om heel je dagelijks leven om te gooien, anderzijds omdat je verhalen oppikt over een stille sluipschutter die zich maar niet laat inblikken. Deze angst mag geen taboe worden, en we mogen vrees voor deze pandemie niet afwimpelen als aanstellerij.

En mocht u het echt niet kunnen laten, gelieve mijn goede vriendin Floor een hart onder de riem te steken. Het arme kind zit nog tot 2 april in quarantaine. Een klein berichtje zou veel betekenen. Ook wil ik graag onze ouders even bedanken. De paniek sloeg even toe deze week, maar ouders zijn er altijd om het hoofd koel te houden. Dus bij deze, een expliciet bedankje aan Bea Lievens, Dirk Gadeyne en Christel Vlaminck, de echte kracht achter Qroq.

Gepubliceerd door Charles Gadeyne

Journalist aan de Hogeschool West-Vlaanderen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: