Afstand

Elke week laat Charles Gadeyne zijn licht schijnen over een actuele situatie, een opvallend verschijnsel, of datgene dat zijn bloed doet koken. Deze week: De vernietigende kracht van afstand.

Afstand. We worden ermee rond de oren geslagen. Afstand van alles en iedereen, ten alle tijde. We zijn op het punt gekomen dat gangpadplaatsen op een trein verboden terrein zijn. Alles om de afstand toch maar te bewaren, hoe kleinzerig het ook mag zijn. Afstand verwoest, verpulverd, vernietigd, maar is een subtiele moordenaar. Een dader die onopgemerkt toeslaat, en waarvan de daden pas laat worden opgemerkt. Ik ben op het punt gekomen dat ik slachtoffers begin te vinden rondom mij.

Afstand kan vele vormen aannemen. Enkel het woord ‘anderhalvemeter’ volstaat om bij u en mij enkele vreemde taferelen voor de geest te halen, enkele situaties die we nooit voor mogelijk achtten tot een jaar geleden. Wanneer is de laatste keer dat u opeengepakt stond te springen voor een veel te luide versterker? Of dat u niet moest nadenken in de rij van de bakker? Deze zorgeloosheid is het eerste slachtoffer.

Daarnaast is er ook die fameuze sociale afstand. Het is de reden waarom zovele jongeren aankloppen bij een psycholoog dezer dagen. De mens is een groepsdier, een sociale vogel. Daarin zitten prehistorische noden die een psycholoog alleen niet zal oplossen. Ook al zijn vele contacten vrij oppervlakkig, vluchtig en volstrekt nutteloos van aard als we eerlijk zijn, toch is dit voor velen onder u een groot gemis. De wonden die dit maakt zullen zich later tonen, wanneer we bijvoorbeeld weer contact mogen maken en iedereen vergeten is hoe dat in godshemelsnaam moet.

En dan is er nog een derde soort afstand, de dodelijkste van ze allemaal. Emotionele afstand. Ik heb in mijn leven nooit de ware betekenis van ‘uit het oog, uit het hart’ verstaan, tot nu. Nu wil ik dat ik het nooit had geweten. In zekere zin is emotionele afstand de optelsom van de vorige twee afstandsvormen, maar exponentieel gevaarlijker. Ik illustreer het even voor u, wat eigenlijk een excuus is om het van me af te schrijven.

Ik ben bijna twee jaar samen met mijn vriendin. Voor de lockdown zagen we elkaar veel. Onze relatie is ook op dat contact, die innige band, gebouwd. In haar gezelschap krijg ik de kans mijn sociale maskers te laten vallen, te zijn wie ik ben. Ze woont – o ironie – op enkele straten van mijn ouderlijk huis. Ik daarentegen woon op exact 72 kilometer van haar. Dat is 2.5 uur met de trein, bij gebrek aan een auto. Tijd die ik soms niet heb. Meestal kan ik haar slechts enkele uren zien per week. Tijd die zij niet heeft.

We volgen allebei zeer arbeidsintensieve studies, hebben beiden onze extra activiteiten, zijn allebei bezig onze toekomst te vormen. In de huidige prestatiegerichte maatschappij zult u weten dat er dan nog bitter weinig tijd overschiet om iemand lief te hebben. Het vernietigende resultaat is dat ik van mijn eigen vriendin vervreemd. En dat doet zoveel pijn. Mijn tante vroeg zich zelfs luidop af of we nog samen waren.

De emotionele afstand tussen ons wordt groter met de dag. Er is geen telefoontje of berichtje dat daar iets aan kan veranderen, hoezeer we dit ook proberen. Er is niets dat wij kunnen veranderen, voorlopig. Het maakt de hopeloosheid alleen groter, te beseffen dat het niets meer is dan door een eindeloze zure appel bijten. Ik hou zielsveel van haar, wil oud worden met haar, maar kan het niet tonen. Ik bots op muren van verplichtingen, afspraken, taken, enzoverder enzovoort, waardoor ik genoodzaakt ben op te kroppen. Elke psycholoog zal je zeggen dat dat geen goed idee is.

Daarom vraag ik allen onder u, in het licht van een opdoemende derde golf: werk uw emotionele afstanden weg. Daarmee bedoel ik niet de sociale contacten in de rij voor de bakker, maar de relaties die u hebt met dierbaren, mensen die u liefhebt. Emotionele afstand is een killer die ongezien zijn schade aanricht. Ik merkte afgelopen dagen de schade die al weken aan het broeien is. Zorg ervoor dat u het die kans niet geeft.

Ten slotte: een rechtzetting. In de column van vorige week maakte ik tot twee keer toe duidelijk dat ik nooit huilde. Misschien wist u het al uit de context, maar dat statement is onjuist. En dat is volstrekt oké. Ik mis ze met heel mijn hart, mijn schattiebol, maar eens goed huilen helpt soms wel.

Gepubliceerd door Charles Gadeyne

Journalist aan de Hogeschool West-Vlaanderen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: