Ik wil een koekje

Ik wil een koekje.

Mijn BMI is 33.6. Ik ben obees. Ernstig overgewicht zoals dat eufemistisch verwoord wordt. Met 115kg is het geen verassing, hoe groot je ook mag zijn. Ik heb manboobs, vetrolletjes, zwembandjes, love handles, uit de kluiten gewassen dijen en een achterwerk waar menig zelfverklaard Instagrammodel stik jaloers op zou worden, eens geschoren weliswaar. Mochten we bingo spelen met aspecten van dik zijn, heb ik bijna gewonnen. Ik mis nog een dubbele kin en een permanente hartaandoening.

Ik overdrijf. Nee, ik heb geen elektrische scooter nodig om naar de winkel te gaan en mijn huisdokter heeft me nog geen maagverkleining aangeraden. Ik ben een min of meer een gezonde obees, al is dat een contradictio interminis. Maar dat neemt niet weg dat de grootste schade van overgewicht misschien wel mentaal is. Ik weet hoe het is om op te staan, en naar jezelf te kijken met afkeer. Om op een perron te staan en je buik in te trekken en je adem in te houden, om je toch maar niet belachelijk te voelen.

Zou het al tijd zijn voor het middageten?

Hoe ik mijn gemoed probeer te sussen door te wijde kleren te kopen, of door ’s nachts anders te gaan liggen om me toch maar niet dik te voelen. Hoe de blikken van slankere medemensen branden in mijn rug wanneer ik fastfood ophaal, en hoe ze aannemen dat ik daar frequent sta. Om me machteloos te voelen. Tegenover iets waar ik tegen kan vechten, vast en zeker, maar ook weer niet. Ik weet wat het is om elke dag te falen in een simpele opdracht: gezond eten. En hoe die opdracht me elke dag raakt, kraakt.

Voeding is overduidelijk het knelpunt. Ik ben een ‘stresseter’. Examens zijn een boeman voor mijn weegschaal, de week van de uitslag is een exponentiële curve. Ik eet om tot rust te komen. Constructief op korte termijn maar destructief op lange. De parallellen met een ordinaire cokeverslaving zijn snel getrokken. Suiker is een onderbelichte verslaving, en ik ben eraan ten prooi gevallen.

17u: tijd voor een aperitiefje met een chipje uiteraard.

Iedere voedingscoach en zelfverklaarde expert kan en zal me haarfijn uitleggen hoe ik gezond moet eten. Minder vetten, minder suikers, gezonde koolhydraten, vezels, en eiwitten. En ik begrijp elk aspect daarvan. Maar niemand kan me uitleggen waarom ik niet in stap twee slaag. Waarom ik mijn goede intenties nooit kan doorzetten, en telkens weer op die onzichtbare muur bots.

Het menselijk leven is een jarenlang gevecht met jezelf om je eigen imperfecties te accepteren. Maar ik weet niet of ik al klaar ben om deze imperfectie te accepteren. Ik weet evenmin of ik ooit een gezond gewicht zal halen. Het ziet er met de dag somberder uit. Het resultaat is een dagelijks gevecht met mezelf, wat enkel een katalysator voor de zelfdestructie is.

Oei, de zak is op, we zijn 20 minuten verder…

Het is ook niet zo dat ik niet probeer. Om de zoveel tijd probeer ik wel iets nieuws. Van een systeem met groene bolletjes op dagen dat ik gezond at tot fysieke repercussies als ik mezelf liet gaan. Bovendien sport ik, en veel. Ik train 3 keer per week, ga daarnaast minstens 2 keer per week lopen, en mocht de wereld er wat normaler uitzien mag je dat allemaal x1.5 doen.

Overgewicht is een probleem en moet aangepakt worden, zowel door mij als door iedereen met een BMI boven de 30. De acceptatiebeweging voor plussize modellen is ziek, ongezond, en destructief. Maar om alle dikkertjes af te schrijven als tamme zakken levensloosheid, is bij deze ook ontkracht.

Fuck me, nog twee uur voor het avondeten…

Gepubliceerd door Charles Gadeyne

Journalist aan de Hogeschool West-Vlaanderen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: