The Hill we Climb

Beste Amanda Gorman

U hebt me verrast vandaag. Meer nog, u hebt me ontsteld achter gelaten nadat uw woorden over een leeg Capitool in Washington DC gevloeid waren. U was het lichtpunt in een sombere ceremonie, een baken van hoop in een dor landschap. U was mijn houvast, mijn herinnering aan grootste idealen die het gebouw achter u al lang verlaten leken te hebben.

U stond daar, als 23-jarige frêle dame in een knalgele vest op een wereldtoneel u onbekend. U stond daar dapper, trots, als een rots in de branding. En u predikte cruciale woorden. Met vuur sprak u over de gevaren die de democratie doorstaan had de afgelopen jaren. Met bravoure verkondigde u dat eenheid ons verder zou brengen dan we kunnen dromen, alleen maar wanneer we erin geloven. Woorden die vier jaar lang weggebleven waren uit het Capitool.

U was de symbolische wissel van de macht. Na een verbitterde, chagrijnige, egocentrische en door en door verdorven man was u als het ochtendgloren na een gitzwarte nacht. U bracht hoop, perspectief en moed mee. U luidde een nieuw tijdperk in op het wereldtoneel. Een tijdperk van eenheid, depolarisatie, inclusiviteit. “We lift our gazes not to what stands between us, but what stands before us.”

U stal de show. In een ceremonie met Lady Gaga, Jennifer Lopez, en de kersverse president van de Verenigde Staten was het u die met de aandacht ging lopen. En ook dat stelt me gerust. Het feit dat uw woorden naar waarde geschat worden en niet afgedankt worden omdat ze geen controverse noch politieke steekspelletjes bevatten, verzekert me dat niet alles verloren is.

Uw woorden dansten als zachte golven over de rijen desolate vlaggen voor het Capitool, maar toch sneden ze haarscherp door mijn gedachten. Ze wezen me op de schoonheid van ons bestaan, en de doelen die we als verloren gelopen samenleving moeten nastreven. U wees mij, en ik denk zovelen met mij, op onze plicht als mens maar vooral als medemens, als vriend.

Ik nodig u, waarde lezer, om het gedicht van deze dame in al haar volledigheid zelf te lezen. Mocht u het kunnen bekijken, zult u mijn gemoed begrijpen. Ik vraag u wel om uw tijd te nemen, neer te zitten, en de woorden u te laten overvallen zoals ze dat bij mij deden. En ik wil bovenal u, mevrouw Amanda Gorman, bedanken voor uw woorden van hoop, eenheid, en perspectief. Ze waren broodnodig.

Hoogachtend,

Charles Gadeyne

Bekijk hier het volledige gedicht van Amanda Gorman, ‘The Hill we Climb’.

Gepubliceerd door Charles Gadeyne

Journalist aan de Hogeschool West-Vlaanderen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: